Narito ang isang mahaba, detalyado, at puno ng emosyon na kwento tungkol sa pag-ibig na hindi tumitingin sa panlabas na anyo, at ang matinding ganti sa mga mapang-abuso.
TITLE: IBINENTA AKO NG PADRASTA KO SA ISANG “BALIW” PARA PAMBAYAD SA UTANG SA SUGAL—PERO NANG PASUKIN KO ANG KWARTO NG ASAWA KO, NAGULAT AKO NANG MAKITA KONG HINDI SIYA BALIW KUNDI ISANG HENYO NA NAGTATAGO.
Ako si Clara. Simula nang mamatay ang Nanay ko, naging impyerno na ang buhay ko sa puder ng aking amain (stepfather) na si Tito Mario. Sugarol siya, lasenggo, at baon sa utang.
Isang gabi, umuwi siyang masaya. May dalang supot ng pera.
“Clara! Mag-ayos ka!” sigaw ni Tito Mario. “Bukas na ang kasal mo.”
“P-Po? Kasal? Kanino?” nanginginig kong tanong.
“Kay Damian,” sagot niya habang binibilang ang pera. “Yung nakatira sa dulo ng subdivision. Yung laging nagsasalita mag-isa. Yung baliw.”
Nanlaki ang mata ko. Kilala ng lahat si Damian. Siya ang tinatawag na “Taong Grasa” ng village kahit mayaman ito. Marumi, mahaba ang buhok at balbas, laging nakayuko, at walang kinakausap. Sabi nila, nasiraan daw ito ng bait dahil sa droga.
“Tito, parang awa niyo na!” lumuhod ako at umiyak. “Huwag kay Damian! Takot ako sa kanya! Baka saktan niya ako! Magtatrabaho na lang ako, babayaran ko ang utang niyo!”
Tinulak ako ni Tito Mario.
“Wala akong pakialam kung matakot ka! Siya lang ang nag-offer ng 2 Milyon para makuha ka. Nabayaran na niya ang utang ko. Kaya sa ayaw at sa gusto mo, asawa mo na siya bukas!”
Wala akong nagawa. Sa araw ng kasal, walang seremonya. Dinala lang ako ni Tito Mario sa gate ng malaking bahay ni Damian at iniwan doon.
Lumabas si Damian. Nakasuot siya ng hoodie na luma, gusot-gusot ang pantalon, at hindi makatingin sa akin.
“Pasok,” bulong niya. Ang boses niya ay parang galit.
Pumasok ako sa mansyon. Magulo ang sala. Maraming nakatambak na kahon. Madilim.
“Doon ka sa kwarto sa baba,” utos ni Damian nang hindi humaharap. “Ako sa taas. Huwag na huwag kang aakyat sa kwarto ko. Huwag kang makikialam sa ginagawa ko. Kung ayaw mong magalit ako.”
Tumakbo ako sa kwarto ko at ni-lock ang pinto. Umiyak ako buong gabi. Takot na takot ako na baka bigla siyang magwala at saktan ako.
Lumipas ang ilang linggo.
Napansin ko na tahimik si Damian. Oo, minsan naririnig ko siyang nagsasalita mag-isa sa taas, pero hindi siya nananakit. Sa katunayan, tuwing umaga, may nakahanda nang pagkain sa mesa para sa akin. Hindi niya ako kinakausap, pero hindi niya ako ginugutom.
Naisip ko, “Baka hindi naman siya masama. Baka malungkot lang siya.”
Isang gabi, naglakas-loob ako. Nagluto ako ng Sinigang. Umakyat ako sa taas para katukin siya.
Pagdating ko sa tapat ng pinto ng kwarto niya, nakabukas ito nang kaunti.
Sumilip ako. Inaasahan kong makikita ko siyang nagwawala o nakatulala sa pader.
Pero iba ang nakita ko.
Ang kwarto niya… ay punong-puno ng libro, computers, at microscopes. Ang mga dingding ay puno ng complex mathematical equations at formulas.
Nakatayo si Damian sa gitna ng kwarto. Wala na ang suot niyang luma. Nakasuot siya ng malinis na white polo at salamin. Nagbabasa siya ng isang makapal na libro habang nagsusulat sa tablet.
Nagsasalita siya, pero hindi “baliw” na salita. Nagre-record siya ng scientific observations sa Ingles na napakalalim at napakatalino.
“The molecular structure of the new vaccine shows promise against the virus…” sabi ni Damian sa malinaw at pormal na boses.
Natabig ko ang vase sa gilid ng pinto. BLAG!
Nagulat si Damian. Lumingon siya.
Nagkatinginan kami. Wala ang “baliw” na tingin sa mata niya. Ang nakita ko ay mata ng isang Henyo.
“C-Clara?” gulat niyang sabi.
“H-Hindi ka baliw…” bulong ko. “Sino ka talaga, Damian?”
Bumuntong-hininga si Damian. Inilapag niya ang tablet.
“Ako si Dr. Damian Valderama,” pag-amin niya. “Isa akong scientist at imbentor. Dati akong nagtatrabaho sa malaking pharmaceutical company sa America. Pero nang madiskubre ko ang gamot na makakatulong sa mahihirap, gusto ng kumpanya na ibenta ito ng mahal. Tumanggi ako. Pinagtangkaan nilang patayin ako at nakawin ang research ko.”
Lumapit siya sa akin.
“Kaya umuwi ako dito at nagpanggap na baliw. Para walang lumapit sa akin. Para walang maghinala na dito ko tinatapos ang research ko. Kailangan kong protektahan ang gawa ko.”
“Pero bakit mo ako pinakasalan?” tanong ko.
“Dahil nakita kitang umiiyak sa labas ng gate niyo nung isang buwan,” malambot na sabi ni Damian. “Nakita ko kung paano ka saktan ng stepfather mo. Kailangan ko ng ‘asawa’ para lalong hindi maghinala ang mga kalaban ko, at gusto kitang iligtas mula sa kanya. Binayaran ko siya para lubayan ka na niya.”
Napaiyak ako. Ang lalaking kinatatakutan ko ay siya palang nagligtas sa akin.
Niyakap ko siya. “Salamat, Damian. Handa akong itago ang sikreto mo.”
Simula noon, naging magkatulong kami. Ako ang nag-aasikaso sa kanya habang tinatapos niya ang kanyang imbensyon. Nahulog ang loob namin sa isa’t isa. Hindi siya baliw, siya ang pinakamatalino at pinakamabait na taong nakilala ko.
ISANG ARAW…
Biglang dumating si Tito Mario. Lasing at nagwawala sa gate.
“Damian! Lumabas ka diyan, baliw!” sigaw ni Tito Mario. “Kulang pa ang binigay mo! Gusto ko pa ng 1 Milyon! Kung hindi, kukunin ko si Clara at ibebenta ko sa iba!”
Lumabas ako. “Tito! Umalis na kayo! Bayad na kami sa inyo!”
“Huwag kang makialam, Clara!” akmang sasampalin ako ni Tito Mario.
Biglang nahawakan ng isang kamay ang braso ni Tito Mario.
Si Damian.
Pero hindi siya nakasuot ng hoodie. Nakasuot siya ng formal suit. Malinis ang mukha. Ahit ang balbas. Nakatayo nang tuwid at puno ng awtoridad.
Natigilan si Tito Mario. “S-Sino ka?”
“Ako si Damian,” malamig na sagot niya. “Ang lalaking tinatawag mong baliw.”
Naglabas si Damian ng cellphone.
“Mr. Mario, kausap ko ngayon ang Chief of Police at ang Abogado ko. Naka-live record ang ginawa mong pagtatangka sa asawa ko at ang blackmail mo.”
Dumating ang mga pulis.
“Hulihin siya,” utos ni Damian. “Illegal trespassing, extortion, at violence against women.”
“Teka! Hindi! Damian! Clara! Pamilya tayo!” sigaw ni Tito Mario habang pinoposasan.
“Ang pamilya, hindi nananakit,” sagot ni Damian habang nakaakbay sa akin. “At para sa kaalaman mo, Mario… ang ‘baliw’ na tinutukoy mo ay kabibili lang ng patent ng isang gamot na nagkakahalaga ng 100 Million Dollars. Kaya ko nang bilhin ang buong angkan mo, pero mas gusto kong makita kang nabubulok sa kulungan.”
Dinala ng mga pulis si Tito Mario.
Humarap sa akin si Damian at ngumiti.
“Tapos na ang pagpapanggap, Clara. Ligtas na tayo.”
